Van de Beld nodigde de aanwezigen uit mee te denken over de Zeewoldse woonsituatie. Doorstromen naar een kleiner huis was een van zijn aansporingen. Er was beeld wat er gebouwd moest worden in Zeewolde tot 2040, deelde hij mee. De zaal pakte dat verkeerd op. De mededeling leidde dan ook niet tot groot enthousiasme. "Dan zijn wij er niet meer," klonk het wat besmuikt. De wethouder begreep het misverstand. "Het is tot 2040," haastte hij de zaal te verduidelijken. Zeewolde bleek als geen ander in Nederland te groeien. "We zijn de snelst groeiende gemeente van Nederland. Dus moeten wij bij Den Haag aankloppen voor voorzieningen," vertrouwde hij de aanwezigen toe. Dat ging hij doen met de beste bedoelingen. "Ik probeer het goeie voor het dorp te doen," verzekerde hij de zaal, die inmiddels letterlijk het kookpunt had bereikt. Gespreksleider Jolanda Aarssen wist daar wel raad mee: "Ik zet de buitendeur open, maar dan moeten jullie wel aangeven als het trekt!"
De ontmoeting aanzwengelen
Ramon Vos, manager vastgoed van Woonpalet, presenteerde met beelden twee wooncomplexen in het Havenkwartier. Hij had zelf ervaren hoe belangrijk buren voor je kunnen zijn: net een baby, net een huis en de familie op afstand. "We waren aangewezen op de buren," vertelde hij. Bij het complex ‘De Werf’ en bij ‘De Rede’ wordt dan ook gebouwd opdat men elkaar kent, ontmoet en betrokken bij elkaar is. Daartoe komt er bijvoorbeeld een buurtkamer, zoals Grand Café De Buren, voor de hele wijk. Ook een binnenhof en brede galerijen zijn bedoeld om de ontmoeting en saamhorigheid aan te zwengelen.
Hilda de Boer had daar een vraag over: "Ik woon in de Cheops. Waarom hebben zij geen ontmoetingsruimte en de anderen wel?" Vos beloofde de kwestie met zijn collega op te nemen en vroeg nadien haar contactgegevens voor nader overleg.
Voorzieningen
Jolanda Aarssen stelde: "Zeewolde is groter geworden, groeien de voorzieningen mee?" Van de Beld wenste de omvang van het dorp te relativeren: "Is Zeewolde groot? Nee, eigenlijk is het een wijkje." Tja, daar had niemand van terug.
Daarna ging het over scholen waarin men activiteiten kon plannen, verkeersdrempels die voor een scootmobiel een last waren en het terrein van de afgebroken school de Zevenster. "De ontwikkeling van dat terrein had geen prioriteit meer," aldus Van de Beld. De Polderwijk had voorrang. Dat viel verkeerd. Daar werd nog eens op teruggekomen, immers de ligging zou ideaal zijn voor woningen voor ouderen. De winkels op loopafstand al dan niet met rollator of scootmobiel. Maar meer dan zeggen hoe jammer dat was, kwam men niet.
De uitspraak van de wethouder dat de gemeente niet alles kon doen, leidde tot een spoedcursus 'zelf initiatief nemen'. Er werden wat werktuigen aangereikt om deze leven in te blazen: Welzijn contacten voor hulp, de gemeente in de ochtend bellen bij klachten, de gemeentegids raadplegen. En zo waren er nog wat ondersteunende adresjes.
Nadien waren de meningen over de middag verdeeld. De een vond het een leerzame bijeenkomst en zag veel meerwaarde in het elkaar ontmoeten. Een ander was nauwelijks tevreden over het gebodene, vooral wat het braakliggende Zevenster-terrein betrof. Daar werd de wethouder overigens in diezelfde wandelgangen op aangesproken. Er zou een plan zijn, waar met Woonpalet overleg over zou komen. Hij komt erop terug, de wethouder!
085-0640737