Dat is Simone ook duidelijk gemaakt toen zij twee jaar geleden de sleutel van haar pauzewoning kreeg. Daarbij werd haar ook verteld dat de kans dat ze in die twee jaar een 'gewone huurwoning' zou vinden groot was. Woonpalet checkt ieder half jaar bij haar of alles goed gaat, en bevestigt dan opnieuw dat het huren slechts voor twee jaar is. Dat is Van den Berg dan ook helemaal duidelijk. Maar het vinden van een andere betaalbare woning blijkt een onoverkomelijk probleem. "Ik reageer op iedere vrijkomende huurwoning die ik kan betalen, ik heb al 170 keer gereageerd" zo vertelt ze, "maar ik sta na twee jaar nog steeds maar ergens op plek 50. Ik ben voorlopig dus gewoon kansloos."

Hulpvraag leidt van kastje naar muur

Ze heeft van alles geprobeerd, maar ook in haar privé-omgeving is er niemand die haar aan woonruimte kan helpen. "Ik ben een werkende moeder, heb geen schulden, een stabiele leefomgeving, een zoontje van 7 dat hier naar school gaat en zijn vriendjes in Zeewolde heeft, het kan toch niet zo zijn dat we straks buiten moeten slapen?" Ze vroeg de gemeente om hulp. Die geeft aan haar niet te kunnen helpen en verwijst door naar GGD Noord- en Oost-Gelderland en de Maatschappelijke Dienst Flevoland. Daar kunnen ze haar echter ook niet helpen, want ook zij hebben geen woonruimte over voor mensen zonder extra hulpvraag. De GGD geeft aan mensen als Simone ook niet aan een huis te kunnen helpen. De GGD verwijst mensen, wanneer er geen sprake is van multiproblematiek en het enkel een huisvestingsvraag betreft, door. Dat ondervond Simone ook, ze zegt dat ze door de GGD werd doorverwezen naar het Leger des Heils in Harderwijk. Dat gaat dan om opvanglocaties voor mensen met psychische problemen, of daklozen. Voor Simone is dat geen oplossing: "Ik kan toch niet met mijn zoontje in een opvang in een andere stad gaan slapen, waar ook alcoholisten worden opgevangen?" En zo komt ze weer terug bij de gemeente en de woningcorporatie, die vasthoudt aan het eind van het huurcontract op 18 september.

"Ik weet niet wat ik dan moet, misschien kunnen we een poosje bij een vriendin logeren, maar dat is natuurlijk geen houdbare oplossing." Simone geeft aan te begrijpen dat er nu eenmaal regels zijn en dat ze het waarschijnlijk zelf zal moeten oplossen. "Maar ik hoop dat mijn situatie laat zien hoe urgent dit probleem is. Misschien dat de gemeente toch noodoplossingen kan verzinnen voor mensen die na mij in eenzelfde situatie komen." Ze hoopt ook dat het probleem serieuzer genomen gaat worden, want ze voelt zich niet gehoord. "Ik krijg vaak niet eens antwoord op mijn mails aan de gemeente, ik denk dat ze niet weten wat ze hier mee aan moeten, maar 'Nee' is dan ook een antwoord."

Langdurig traject

Op de vragen van Zeewolde Liberaal heeft de gemeente wel gereageerd. Zo wilde de partij graag van het college van B&W horen of deze een beeld heeft van hoeveel vergelijkbare situaties er in de gemeente zijn, of er concrete maatregelen genomen worden om dit op te lossen of te voorkomen én of er geen uitzondering op de 'tweejaarsregeling' mogelijk is.

Dat laatste kan niet, 'vanwege landelijke wet- en regelgeving vaste huurcontracten', zo zeggen zowel Woonpalet als het college van B&W. Inzicht in hoeveel inwoners met hetzelfde probleem worstelen is er ook niet. De gemeente geeft aan dit niet te registreren en navraag bij Woonpalet leert dat zij dit ook niet bijhouden. Directeur Bos legt uit dat "dit heel lastig is, omdat veel mensen buiten ons zicht woningnood hebben. Ze wonen dan, vaak omdat het niet anders kan, bij ouders, vrienden of op een andere tijdelijke plek, terwijl ze ondertussen op zoek zijn naar een meer permanente woonplek."

Een ander probleem waar Simone tegenaan loopt is dat ze een vast postadres nodig heeft. Daarvoor wil ze, in aanloop op haar aankomende dakloosheid, graag het adres van haar vader gebruiken. Waar ze overigens, door omstandigheden, niet kan wonen. "Maar dat mag niet van de gemeente, die willen dat ik twee maanden lang iedere dag ga doorgeven waar ik slaap. Alsof ik nog niet genoeg aan mijn hoofd heb. Op de vraag of dat echt niet anders kan heb ik nog steeds geen antwoord gekregen."

Concrete maatregelen blijven ook uit, er wordt wel 'periodiek overleg gevoerd met woningcorporaties en maarschappelijke partners', zo schrijft de gemeente in haar antwoord. En 'er wordt gewerkt aan uitbreiding van de woningvoorraad en gekeken naar een evenwichtige verdeling van bestaande woningen.' Allemaal oplossingen voor de lange termijn, voor Simone betekent het dat ze toch echt zelf een oplossing moet zien te vinden en per 18 september haar huissleutels moet inleveren.